Wiedza tajemna

Ponadczasowy symbol seksu i ikona lat 30. Historia Betty Boop

Słodka i kokieteryjna Betty na zawsze zapisała się na kartach historii.

Betty Boop to animowana bohaterka kreskówek stworzona przez Maxa Fleischera, która stała się ikoną kultury lat 30. XX wieku. Symbol odznaczających się wyjątkowym blichtrem i splendorem lat 20. był hitem wśród dorosłych, a z czasem, gdy kreskówka stała się bardziej stonowana, również i dzieci.

Historia Betty Boop

Początkowo wyglądająca jak antropomorficzny pudel, Betty zadebiutowała w kreskówce Dizzy Dishes, która ukazała się 9 sierpnia 1930 roku i była siódmą częścią serii Talkartoon od Fleischer Studios. Betty wystąpiła w dziesięciu kreskówkach jako postać poboczna, która miała więcej serca niż rozumu. 

Za inspirację do powstania Betty Boop uważa się Helen Kane, jednak niewiele osób wie, że była ona tak naprawdę naśladowczynią wokalistki jazzowej Esther Jones, znanej jako Baby Esther.

W ciągu roku fleischerowska Betty-pudel przemieniła się w całkowicie ludzką postać, w czym pomógł jej artysta i animator, Grim Natwick. Jej psie uszy stały się okrągłymi kolczykami, a czarny nos zamieniono na guziczkowaty nosek.

Morning, Noon And Night (1933) 

W 1932 roku Betty była już gwiazdą Talkartoons oraz otrzymała własny film Stopping the Show. Od tego momentu była nazywana „Królową Animowanego Ekranu”.

Karykatura flapper girls z epoki jazzu, Betty Boop, została opisana w sądzie (sprawa o prawa autorskie z 1934 roku) jako „łącząca dziecinność z wyrafinowaniem – duża, okrągła dziecięca twarz z wielkimi oczami i nosem jak guzik otoczona nieco staranną fryzurą, z bardzo małym ciałem, którego prawdopodobnie główną cechą jest najbardziej pewny siebie mały biust, jaki można sobie wyobrazić”.

W przeciwieństwie do innych damskich postaci, jak na przykład Myszka Minnie, Betty nie była repliką męskiego odpowiednika z dodanymi rzęsami. Co więcej, nie była kolejnym antropomorficznym zwierzęciem przedstawianym jako dziecinne. Betty Boop reprezentowała prawdziwą kobietę. Nosiła krótkie sukienki, obcasy, podwiązkę i eksponowała biust. Była niezależna seksualnie i otwarcie wypowiadała się przeciwko starym wartościom, które wyznawali jej rodzice i poprzednie pokolenia. Nic dziwnego, że stała się symbolem seksu.

Kadr z filmu Snow White (1993)

Betty Boop jest też postrzegana jako ikona feminizmu przez walkę z molestującymi ją bohaterami. W Chess-Nuts (1932) udało jej się uciec od Black Kinga, który zaciągnął ją do sypialni, mówiąc „I will have you!”. W Boop-Oop-a-Doop (1932) pracująca w cyrku Betty stała się obiektem pożądania swojego pracodawcy, który masował jej nogi i groził, że dziewczyna straci pracę, jeśli się mu nie odda, ale i tym razem dzielna bohaterka zawalczyła o swoją nietykalność.

Wydany w 1934 roku Kodeks Haysa nałożył moralne restrykcje, które zakazywały poruszania wątków seksualnych, w tym wypowiadania podtekstów. Betty przeobrażano w samotną gospodynię domową lub nastawioną na sukces dziewczynę, ale już zawsze noszącą zakrywające ciało sukienki i spódnice. Ponadto w miarę upływu czasu ilość loków okalających jej twarz zmniejszała się, złote bransoletki i duże kolczyki zniknęły, a Betty stała się bardziej dojrzała i mądrzejsza w porównaniu do jej początkowego charakteru. Jednak cenzor filmowy, Joseph Breen, miał zastrzeżenia również do czołówki, w której Betty puszcza oko i porusza biodrami w sposób „sugerujący niemoralność” – jego decyzją została ona usunięta.

Kadry z filmów, po lewej ze Snow White (1933), po prawej z Musical Mountaineers (1939)

Przez porażające ugrzecznienie kreskówka zmieniła grupę odbiorców z dorosłych widzów na młodszą publiczność, co przyczyniło się do upadku serialu. Betty nie pomógł również największy sukces Fleischera, serial Popeye. Podobny problem dotknął Myszkę Miki Walta Disneya, której popularność przyćmili występujący z nim bohaterowie – Kaczor Donald, Goofy i pies Pluto. 

Kreskówki z Betty były popularny do 1939 roku. Ostatnie z nich zostały wydane w 1939 roku, a kilka z nich próbowało wprowadzić Betty w erę swingu. W swoim ostatnim występie, Rhythm on the Reservation (1939), Betty jedzie kabrioletem z otwartym dachem przez Rezerwat Indian, gdzie przedstawia rdzennym Amerykanom muzykę swingową i tworzy „Swinging Sioux Band”. 

W 1955 roku 110 kreskówek z Betty zostało sprzedanych do telewizji, jednak kolorowe kreskówki, które pojawiły się w telewizji w latach 60., zupełnie wyparły czarnobiałe seriale. Kariera bohaterki odżyła na chwilę dzięki wydaniu albumu winylowego The Betty Boop Scandals of 1974, jednak na tym odrodzenie się skończyło.

The Betty Boop Scandals of 1974

Betty Boop wystąpiła w dwóch telewizyjnych programach specjalnych: The Romance of Betty (1985) i The Betty Boop Movie Mystery (1989), w reklamach telewizyjnych i w filmie Kto wrobił Królika Rogera? (1988), który łączy animację z live-action. W 1993 roku planowano nakręcić pełnometrażowy film z Betty, jednak projekt nie został zrealizowany.

Kadr z filmu Kto wrobił Królika Rogera?

Mimo ugrzecznienia, którego doświadczyła w połowie lat 30., Betty stała się ikoną seksu i jedną z najbardziej znanych i popularnych bohaterek kreskówek na świecie.

Filmy ze wspaniałą Betty znajdziecie na YouTubie.

She Wronged Him Right (1934)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial