Recenzje Wiedza tajemna

„Wszystkie psy idą do nieba”. Gangsterskie kino, które doprowadza do łez. 20 faktów

„Wszystkie psy idą do nieba, ponieważ w przeciwieństwie do ludzi, psy są z natury dobre, lojalne i życzliwe.” – Anielica z Wszystkie psy idą do nieba.

Wszystkie psy idą do nieba to porażające wizualnie i fabularnie kino gangsterskie w wersji animowanej, które napełnia ciało strachem, a serce doprowadza do łez. Powstały w 1989 roku film to czwarta pełnometrażowa produkcja byłego animatora Disneya, Dona Blutha, który w poprzednich latach stworzył Dzielną panią Brisby (1982), Amerykańską opowieść (1986) i Pradawny ląd (1988), a w kolejnych Calineczkę (1994) i Anastazję (1997).

Wszystkie psy idą do nieba to historia Charliego, złego i pazernego na pieniądze mieszańca w typie owczarka niemieckiego, którego były wspólnik wrabia w więzienie, a następnie doprowadza do jego śmierci. Pobyt Charliego w zaświatach nie trwa jednak długo – łamiąc niebiańskie reguły, pies wraca na Ziemię z zamiarem zemsty. Nie spodziewa się jednak, że na jego drodze stanie dziewczynka umiejąca rozmawiać ze zwierzętami – marząca o posiadaniu rodziny sierotka, Ann-Marie. Czy Charlie się zmieni? Czy pomoże Ann-Marie znaleźć kochających rodziców? I czy będzie umiał odrzucić swój egoizm i sam nauczyć się kochać? Tego Wam nie powiem, ale jeśli nie znacie tego filmu, to koniecznie naprawcie ten błąd! Wszystkie psy idą do nieba to bowiem pozycja, którą pokochają nie tylko dzieci, ale również (chyba przede wszystkim) dorośli widzowie.

MGM

Pełna czarnego humoru historia dostarcza mocnych wrażeń i ani przez sekundę nie nudzi. Zobaczymy nie tylko kochające pizzę szczeniaczki z futerkiem w kolorach tęczy, ale przede wszystkim gangsterskie intrygi, porachunki i egzekucje (!), morderstwa, strzelaniny, hazard, nielegalne wyścigi zwierząt, alkohol, wykorzystywanie dzieci, diabły oraz najczystszy ogień piekielny. Wszystko to w przygaszonym kolorystycznie Nowym Orleanie, pod powierzchnią którego mieszkają żądne krwi aligatory. Dorzućmy do tego dramat kilkuletniej dziewczynki, która mieszka z Charliem na wysypisku, et voila, wszyscy jak się nie trzęsą, to ryczą.

Kreacje bohaterów są wyjątkowo udane. Mamy tu interesownego manipulatora, Charliego, na którego przemianę czekamy z zapartym tchem, chciwego gangstera – buldoga Grymasa (ang. Carface), który wydaje wyrok śmierci na kumpla, by nie dzielić się z nim zyskami, najlepszego przyjaciela i pomocnika Charliego, jamnika Apsika (ang. Itchy), oraz uroczą Ann-Marie, której dobro i niewinność rozjaśniają mroki filmu. Postaci drugoplanowe są interesujące, a wśród nich na szczególną uwagę zasługuje przerażający aligator, którego można nazwać pierwszym drag queen w historii animacji. 

Poprzez Wszystkie psy idą do nieba Bluth po raz kolejny udowodnił, że jego odejście z Disneya było dobrym krokiem, a kreowanie nasyconych mrokiem i niepokojem obrazów poruszających dorosłe tematy i niosących ważne przesłanie, to zdecydowanie jego bajka.


20 faktów o Wszystkie psy idą do nieba

#1 Tytuł filmu wywodzi się ze słów Roberta Louisa Stevensona, szkockiego powieściopisarza znanego przede wszystkim z tytułów Wyspa skarbów (1883) i Doktor Jekyll i pan Hyde (1886): „Myślisz, że psy nie pójdą do nieba? Ja ci mówię, że będą tam na długo przed którymkolwiek z nas”.

#2 Jakiś czas przed rozpoczęciem produkcji animator Gary Goldman uratował i adoptował owczarka niemieckiego. Pies otrzymał imię Burt na cześć legendarnego aktora Burta Reynoldsa. To posłużyło za inspirację do uczynienia Charliego skundlonym owczarkiem niemieckim i wybrania Burta Reynoldsa na jego głos.

baklol.com, MGM

#3 Pierwotny pomysł na film nosił tytuł Canine Mysteries (ang. Psie tajemnice) lub Canine Detective (ang. Psi detektyw). Fabuła skupiać się miała na granym przez Burta Reynoldsa psie-detektywie mieszkającym na złomowisku i próbującym uratować suczkę przed paskudnym, bogatym psem i jego zbirami. Animacja miała być parodią poprzednich filmów Burta Reynoldsa. Pomysł został jednak odrzucony, natomiast koncepcje z niego zawarto we Wszystkie psy idą do nieba.

#4 Na początkowym etapie tworzenia filmu Robert Towne (scenarzysta Chinatown Romana Polańskiego, 1974, Mission Impossible,1996, 2000) przyszedł z propozycją pomocy przy wymyślaniu historii, jako że Bluth i jego ekipa utknęli w martwym punkcie. Po przeczytaniu tego, co wymyślono do tej pory, poszedł do toalety, a następnie przedstawił uproszczone podsumowanie tego, o czym powinno być Wszystkie psy idą do nieba. To ostatecznie stało się fabułą filmu.

#5 Postaci Ann-Marie głosu użyczyła Judith Barsi (Pradawny ląd), która w 1988 roku została zamordowana przez swojego ojca – zaledwie miesiąc po swoich 10. urodzinach. 

Don Bluth był tak zdruzgotany śmiercią Judith Barsi, że aby uczcić jej pamięć, oparł na niej projekt i manieryzmy Anne-Marie.

throwbacks.com, MGM

#6 Wygląd Ann-Marie inspirowany jest także Śnieżką z Królewny Śnieżki i siedmiu krasnoludków (1937).

MGM

#7 Końcowy utwór, Love Survives, poświęcony jest pamięci Judith Barsi.

#8 Lana Beeson zaśpiewała Soon You Come Home Anne-Marie. Judith Barsi załamała się podczas nagrań z powodu ciężkiej sytuacji w domu, a filmowcy postanowili jej nie naciskać.

#9 Apsika (Itchy) zagrał Dom DeLuise, aktor znany z takich ról jak Jeremy (Dzielna pani Brisby), tłusty i przyjazny kot Tiger (Amerykańska opowieść), Fajans (Oliver i spółka, 1988), tytułowy troll Stanley (Troll w Nowym Jorku, 1994), Kusalagupagup w Laboratorium Dextera (1997).

Deviantart

#10 W polskiej wersji językowej wystąpili m.in.:
Charlie – Jerzy Kryszak (Ogórek w Autach, 2006, Django w Ratatuj, 2007, Baloo w aktorskiej Księdze dżungli, 2016);
Apsik – Aleksander Mikołajczak (Pies Huckleberry, Profesor Horacy Slughorn w serii filmów o Harrym Potterze, Merrimack / Duch Zachodu w Rango, 2011, Kurczak pocztowy w Jaskiniowcu, 2018);
Kinol – Ryszard Nawrocki (Królik w filmach i serialach o Kubusiu Puchatku, Sowa w Bambim, 1942, Król Stefan w Śpiącej królewnie, 1959, Nochal w 101 Dalmatyńczykach, 1961, Blagier w Małej syrence, 1989, Trybik w Pięknej i Bestii, 1991, Iago w Aladynie, 1992);
Szatan – Jacek Bończyk (myszy Kajtek i Jacek w Kopciuszku, 1950, Kudłaty w filmach i serialach o Scoobym-Doo, Szewczyk w Złodzieju z Bagdadu, 1993, Derek w Księżniczce łabędzi, 1994, ojcowie w Koralinie i tajemniczych drzwiach, 2009, Płomyk w Pięknej i Bestii live-action, 2017).

#11 Kiedy anielica zagląda do akt Charliego, widzimy, że jego rodzice nazywają się Loni i Burt i wyglądają jak psie wersje Loni Anderson i Burta Reynoldsa (którzy w tamtym czasie byli małżeństwem).

#12 Widzimy też, że Charlie przyszedł na świat 13 września 1937 roku – to data urodzenia Dona Blutha. Psiak ma zatem dwa lata, jako że akcja filmu dzieje się w 1939 roku.

MGM
Etonline

#13 W scenie strzelaniny Charlie i Ann-Marie przechodzą obok Piekarni Blutha (Bluth’s Bakery), której nazwa nawiązuje do reżysera filmu.

#14 Podczas sceny w niebie widoczny jest zegarek na rękę z disnejowską Myszką Miki. Don Bluth był animatorem Disneya, jednak postanowił odejść na swoje, stając się jego największym rywalem lat 80. O co poszło, że Bluth trzasnął drzwiami? Dowiecie się w tym artykule.

MGM

#15 MGM skróciło scenę Charliego w piekle, aby spróbować uniknąć kategorii PG (ang. Parental Guidance, seans pod czujnym okiem rodzica). Bezskutecznie.

#16 Jest to tym samym szósty film animowany, w którym przed premierą cięto już ukończone sceny. Wcześniejszymi tytułami są Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków, Folwark zwierzęcy (1954), Władca Pierścieni (1978), Psy dżumy (The Plague Dogs, 1982) i disnejowski Czarny kocioł (1985).

#17 Pierwsza scena z aligatorem poskutkowała ukuciem terminu Big-Lipped Alligator Moment (ang. moment wielkoustego aligatora). Odnosi się on do wszystkich „przypadkowych” scen muzycznych, które nie mają żadnej wartości fabularnej, nie pasują do kontekstu, są przesadzone i niedorzeczne, oraz nie wspomina się o nich później w filmie. Niektórzy (w tym ja) nie zgadzają się z bezsensownością krokodylej sceny, ponieważ gad powraca, aby zabić Grymasa.

Przykładem takiej sceny jest taniec różowych słoni z Dumbo (1941) i jaszczurza If I’m Gonna Eat Somebody (It Might as Well Be You) z Doliny paproci (1992).

#18 Program radiowy The Phantom, którego słuchają szczenięta, jest hołdem dla prawdziwej audycji radiowej z lat 30. XX wieku The Shadow z Orsonem Wellesem (Obywatel Kane, 1941).

MGM

#19 Na kasecie VHS z 1990 roku jest wprowadzenie, w którym Dom DeLuise (Apsik/Itchy) informuje widzów, że na końcu filmu znajduje się ważna wiadomość. Wypowiedzi aktora (wraz ze sneak peekiem kolejnego filmu Dona Blutha Powrót króla rock and rolla, 1991, oraz reklamą zmiękczacza tkanin) możecie posłuchać poniżej:

#20 Charlie i Apsik doczekali się sequela Wszystkie psy idą do nieba 2 (1996) i serialu Wszystkie psy idą do nieba (1996-1999), jednak nie były one realizowane przez studio Dona Blutha.

MGM

Leave a Reply

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

%d bloggers like this: